Kuchnia na naszych wycieczkach.

Dawniej wołowina była rarytasem. Espetadę jadano głównie podczas świąt i uroczystości; dziś to jeden z kulinarnych symboli wyspy.

Jajko w koszulce ścina się bez skorupki. Po przekrojeniu płynne żółtko dodaje zupie kremowości — bez dolewania śmietany.

Po portugalsku ośmiornica to „polvo”. W naszej wersji trafia na stół w całości — ramiona też mają tu swoich fanów.

Maderskie cortado przygotowuje się m.in. z prażonego jęczmienia. Spotkasz je w górskich miejscowościach — to zupełnie inny napój niż hiszpańska kawa z mlekiem.

To jedna z najbardziej rozpoznawalnych kombinacji smaków Madery. Delikatne mięso ryby dobrze łączy się ze słodyczą tutejszych bananów.

Po angielsku pałasz czarny to „black scabbardfish”. Żyje w głębokich wodach Atlantyku, a jego połowy mają długą tradycję w Câmara de Lobos.

Espada i espetada brzmią podobnie, ale to różne dania: pierwsza jest rybą, druga wołowym szaszłykiem. Jedna literka potrafi zmienić cały obiad.

Kasztany są znakiem rozpoznawczym Curral das Freiras. Trafiają tu do dań słonych, deserów, a nawet lokalnych likierów.

W Dolinie Zakonnic kasztany od dawna są składnikiem miejscowej kuchni. Zupa to jeden ze sposobów, żeby spróbować ich w wytrawnym wydaniu.

Lapas przywierają do nadmorskich skał. Na Maderze podaje się je często na gorącej patelni, z cytryną do skropienia.

Według lokalnej historii Nikitę stworzył w 1985 roku Marcelino w barze Farol Verde, dziś Casa do Farol. Nazwę miała podsunąć piosenka Eltona Johna.

Podaje się je jako drobną przekąskę do napojów. Zjada się środek ziarenka, a cienką skórkę najczęściej odrzuca.

Ponchę miesza się drewnianym mieszadełkiem zwanym „caralhinho”. Wersje napoju różnią się m.in. owocami oraz użyciem miodu lub cukru.

Dobrada to danie z flaków; spotyka się m.in. wersje z fasolą. O tym, co trafi do miseczki, decyduje przepis gospodarzy.

Na Maderze małe przekąski do napoju nazywa się także „dentinhos” — dosłownie „ząbki”. W Moinho sprawdzimy, co akurat przygotowano.

Żółte ziarna łubinu są popularną portugalską przekąską do napojów. Najczęściej zjada się miękki środek, odrzucając skórkę.

„Caco” nawiązuje do gorącej kamiennej płyty, na której tradycyjnie wypiekano ten chleb. Często dodaje się do ciasta batata.

W portugalskim menu szukaj słowa „amendoins” — właśnie tak nazywają się orzeszki ziemne.

Coral to piwo produkowane na Maderze przez Empresa de Cervejas da Madeira. Lokalny akcent na spokojne zakończenie dnia.

Choć „mel” oznacza miód, w tym maderskim wypieku chodzi o mel de cana — gęsty syrop z trzciny cukrowej.

Nazwa wiąże się z hiszpańskim „empanar” — otaczać ciastem lub pieczywem. Rodzaje nadzienia wybierzesz z tego, co akurat jest dostępne.

Podstawą ponchy jest alkohol z trzciny cukrowej, cytrusy oraz miód lub cukier. Wybieramy ją na zakończenie spaceru, już po wyjściu ze szlaku.